Op dit weblog staan blog(je)s over boeken van, op alfabet, op achternaam (en met excuses voor de vreemde tekens in de tekst, die probeer ik er nog uit te krijgen):

A: Kader Abdolah, Kenneth Addison, Aravind Adiga, Mitch Albom, Dante Alighieri, Clare Allen, Niccolò Ammaniti, René Appel, Karen Armstrong, Margaret Atwood, Paul Auster;
B: Blue Balliet, Gerbrand Bakker, Iain Banks, Nick Bantock, Sebastian Barry, Belinda Bauer, Matt Beaumont, Belcampo, Alan Bennett, Natasja van den Berg en Sophie Koers, Maurits Berger, Louis de Bernières, J. Bernlef, Duke Blaauwendraad-Noorduijn, Catherine Blackledge, Amy Bloom, Britta Böhler, Godfried Bomans, Louis Paul Boon, Ben Borgart, Hafid Bouazza, John Boyne, Conny Braam, Stefan Brijs, Constance Briscoe, Charlotte Brontë, Anita Brookner, Geraldine Brooks, Dan Brown, Herman Brusselmans, Boudewijn Büch, Pearl S. Buck;
C: Ian Caldwel en DustinThomason, Truman Capote, Joris van Casteren, Miguel de Cervantes, Tracy Chevallier, Amy Chua, Susanna Clarke, Philippe Claudel, Hugo Claus, Harlan Coben, Jonathan Coe, Paulo Coelho, J.M. Coetzee, Joan Collins, Joseph Conrad, Patricia Cornwell, Louis Couperus, Sharon Creech, Charles Crombach, Claude Cueni;
D: Roald Dahl, Johan Daisne, Bernadette van Dam, Mark Z. Danielewski, Denise Danks, Sabine Dardenne, Leif Davidsen, Midas Dekkers, Grazia Deledda, Max Dendermonde, Anita Desai, Anita Diamant, Michael Dibdin, Charles Dickens, Adriaan van Dis, Stephen Dobyns, Carlos María Domínguez, Gerard Donovan, Renate Dorrestein, Fjodor Dostojewski, Lloyd C. Douglas, Douwe Draaisma, Peter Drehmanns, Inez van Dullemen, Alexandre Dumas, Patricia Duncker;
E: Bret Easton Ellis, David Ebershoff, F.R. Eckmar, Umberto Eco, W.H. van Eemlandt, David Eggers, Albert Einstein en Sigmund Freud, Nathan Englander, Anna Enquist, Per Olov Enquist, Jeffrey Eugenides;
F: Wolfram Fleischhauer, Marina Fiorato, Karin Fossum, Jan Franken, Jonathan Franzen, Marianne Fredriksson, Alexandra Fuller;
G: Jostein Gaarder, Neil Gaiman, Paul Gallico, John Galsworthy, E.S. Gardner, Elizabeth Gaskell, Jef Geeraerts, Yoyo van Gemerde, Elisabeth George, Tess Gerritsen, André Gide, Paolo Giordano, Karel Glastra van Loon, Arthur Golden, Barbara Gowdy, Sue Grafton, Daniel Gray, Graham Greene, John Grisham, Marieke Groen, Arnon Grunberg, J.P. Guépin, Robert van Gulik, Herman van Gunsteren, David Guterson;
H: Hella Haasse, Mark Haddon, Mohsin Hamid, Petra Hammesfahr, Knut Hamsun, Peter Handke, Mohammed Hanif, Bas Haring, Robert Harris, Maarten ‘t Hart, Mo Hayder, Nathaniel Hawthorne, Joseph Heller, Ernest Hemingway, Kristien Hemmerechts, Klaas Hendrikse, Kathy Hepinstall, W.F. Hermans, Heuvel en De Waal, David Hewson, Patricia Highsmith, Tami Hoag, Peter Hoeg, Olle Högstrand, Tom Holland, Peter Hoogenboom, D. Hooijer, Nick Hornby, Khaled Hosseini, Bohumil Hrabal, Maarten Huygen;
I: Arnaldur Indridason, Kajsa Ingemarsson, Jay Ingram, John Irving, Kazuo Isheguro, Mineko Iwasaki;
J: Peter James, Linda Jansma, Arthur Japin, Jevgeni Jevtoesjenko, Lloyd Jones, Trude de Jong, Bodil Jönsson;
K: Ismail Kadare, Jörg Kastner, Daniel Kehlman, Jonathan Kellerman, Marian Keyes, Barbara Kingsolver, Natsuo Kirino, Kluun, Henri Knap, Liesbeth Koenen, Arthur Koestler, Kees van Kooten, Tim Krabbé, Nicole Kraus, Gerrit Krol, Dirkje Kuik, Ernest van der Kwast;
L: Camilla Läckberg, Pär Lagerkvist, Stieg Larsson, Rik Launspach, David Leavitt, C.J. van Ledden Hulsebosch, Harper Lee, Donna Leon, Giulio Leoni, Doris Lessing, Andrea Levy, Lisette Lewin, Marina Lewycka, Tomas Lieske, Joris Luyendijk;
M: Edgar Maass, Ann-Marie MacDonalds, Karen Maitland, Geert Mak, Henning Mankell, Sayed Mansour, Hilary Mantel, Sándor Márai, Yann Martel, Ngaio Marsh, Hisham Matar, Nicolaas Matsier, André Maurois, Alexander McCall Smith, Mary McCarthy, Frank McCourt, Colleen McCullough, Val McDermid, Ian McEwan, Anna McGrail, Vonne van der Meer, Heleen Mees, Doeschka Meijsing, Pascal Mercier, Stephenie Meyer, Peter Middendorp, David Mitchell, Margriet de Moor, Michael Moore, Michael Morpurgo, Toni Morrison, Erwin Mortier, Steve Mosby, Walter Mosley, Mirjam Mous, Harry Mulisch, Haruki Murakami, Iris Murdoch, Charlotte Mutsaers;
N: Soumaya Naamane-Guessous, Vladimir Nabokov, V.S. Naipaul, Friedrich Nietsche en Malwida von Meysenburg, Audrey Niffenegger, Elizabeth Noble, Nelleke Noordervliet, Saskia Noort, Amélie Nothomb, P. Nowee;
O: Carol O’Connell, Jennifer O’Connell, Michael Ondaatje, Amos Oz;
P: Connie Palmen, Sarah Paretsky, Boris Pasternak, Matthew Pearl, Rascha Peper, Arturo Pérez-Reverte, Jodi Picoult, DBC Pierre, R.Pilchowski, Eefje Pleij, Terry Pratchett, Otfried Preussler, J.B. Priestley, Annie Proulx, Philip Pullman;
R: Ayn Rand, Ian Rankin, Erich Maria Remarque, Ruth Rendell, Helena Rentmeester, Gerard Reve, Edgar Rice Burroughs, Geoffrey Robertson, Andrea di Robilant, Michael Robotham, Thomas Rosenboom, Tatiana de Rosnay, Thomas Ross, Philip Roth, J.K. Rowling, Arundhati Roy, Heleen van Royen, Anthony Rudel, Carlos Ruiz Zafón, Salman Rushdie, Alfred Russel Wallace, Ward Ruyslinck;
S: David Saffier, Jonathan Safran Foer, C.J. Sansom, Marjane Satrapi, Bernard Schlink, Martin Schouten, W.G. Sebald, Jan Siebelink, Georges Simenon, Karin Slaughter, Wilbur Smith, Roel Smits, Alexander Solzjenitsyn, Donald Spoto, F. Springer, Stendhal, Kathryn Stockett, Kate Summerscale;
T: Naema Tahir, Junichiro Tanizaki, Donna Tartt, Toon Tellegen, Jan Terlouw, Charles den Tex, W.M. Thackeray, Ton Theunis, Theo Thijssen, P.F. Thomése, Duong Thu Huong, Uwe Timm, Ernst Timmer, P.L. Travers, Franca Treur, William Trevor, Ilija Trojanow, Gail Tsukiyama, Mark Twain, Anne Tyler;
U: Betsy Udink, Sigrid Undset, Leon Uris, Bob den Uyl;
V: Jacoba van Velde, Frans-Willem Verbaas, Nico Verbeek, Peter Verhelst, Esther Verhoef, Dirk Verhofstadt, Dimitri Verhulst, Simon Vestdijk, Barbara Vine, Simone van der Vlugt, Suzanne Vreeland, Dolf de Vries, Bettine Vriesekoop;
W: Gebr. Wagenaar, Per Wahlöö, Christiaan Weijts,Fay Weldon, M. Wessels, Gerard van Westerloo, Jet Wester, Robert Whitaker, Tommy Wieringa, Carl-Henning Wijkmark, Thornton Wilder, Harry de Winter, Leon de Winter, Paul Witteman;
X: Qiu Xiaolong;
Y: Mo Yan, Irvin D. Yalom, Adeline Yen Mah;
Z: Juli Zeh, Sophie Zijlstra, Zoran Zivkovic, Koos van Zomeren, Markus Zusak en Joost Zwagerman.

Verder staat er een enkele blog op over een concert dat ik heb bezocht en zijn er blogs over films die ik heb gezien op het IFFR.

Het vervolg van dit weblog vind je op http://monalisaleest.blogspot.com/ is a post from monalisa leest.

“DE KAT: Hij was een oven aan het bouwen.
‘Hoe groot was de oven?’
DE KAT: Ik had geen lineaal bij me.
‘Groter dan een normale oven?’
DE KAT: Hoe groot is dat?
‘Groter dan een normale oven.’
DE KAT: Hoe groot is normaal?
‘Een buitenoven. Iets in die trant.’
DE KAT: Hoe ver kan een hond een bos in rennen?
De rechter kwam tussenbeide. ‘Dat is een onzinnige vraag en volstrekt irrelevant en u mag trouwens geen vragen stellen.’
DE KAT: Hoe ver?
‘Ik zou het niet weten,’ zei de aanklager.
DE KAT: Tot de helft, dan rent hij het bos weer uit. En daarvoor hoef je niks te meten. Dat is gewoon zo.”

Duidelijk een boek dat niet te beschrijven valt, dus, want hoe valt dit nu te rijmen met de ernst en de zwaarte van zaken als goed en slecht en de schuldvraag? Het boek deed me daardoor een beetje denken aan Walter en Gromit en meer nog aan de film Surviving Life van Jan Svankmajer die ik begin dit jaar zag op het IFFR. Niet dat iedereen die gelijkenis zal zien, want er zijn natuurlijk ook duizend verschillen tussen dit boek en die film, maar beide zijn kunstwerken in hun soort vanwege hun originaliteit en de manier waarop ze loskomen van de conventies van die soort.
Enorm bedankt voor het ringen van dit boek, Joanazinha, ik voel me er enorm door verrijkt en zonder jou was het vast nooit op m’n pad gekomen…

De telescoop van Schopenhauer – Gerard Donovan is a post from monalisa leest.

Caleidoscoop – Linda Jansma is a post from monalisa leest.

Versplinterd – Karin Slaughter is a post from monalisa leest.

Lotte Lenya, een leven – Donald Spoto is a post from monalisa leest.

 gaat over ''t', en daarmee wordt de mensheid bedoeld, zonder dat iemand wordt geïndividualiseerd. Met zevenmijlslaarzen loopt Verhulst door de geschiedenis van de mensheid heen: van het moment dat ''t' uit het water kruipt totdat 't de atoombom afwerpt. Een uiterst cynisch verhaal, dus, waarvan het ene stuk me meer aansprak dan het andere. Zo vond ik de beschrijving van de kruistochten – hoewel gruwelijk – geweldig, net als de periode van de pest, waarin Verhulst ook een antwoord heeft op de vraag waarom de joden daar de schuld van kregen. En de finale met de bom, die ik aanvoelde als een aanzwellende woede: eerst vergast 't miljoenen vanwege hun ras, dan gooit 't een vernietigende atoombom op miljoenen – voor de vrede. Brrr.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol – Dimitri Verhulst is a post from monalisa leest.

 kwam in het boek werd het in dit opzicht wat minder stuitend, dus besloot ik door te lezen. Dat kwam ook door de intrigerende tekst op de achterflap: hoofdpersoon André Citroen, een kunsthistoricus die probeert te promoveren, komt in de problemen omdat door hem gemaakte (seks)filmpjes van een van zijn studentes op internet opduiken. Volgens de flap dreigt daardoor voor Citroen een 'trial by media', en gaat de andere hoofdpersoon, Schaaf (die reiziger ), proberen hem daaruit te redden. Hm, dat klopt wel min of meer, maar dit plotje begint zich pas af te spelen rond pagina 270. Tot dan moet je je dus door een verhaal over de saaie egootjes van Citroen en Schaaf heen werken. Wat des te oninteressanter is omdat Weijts een slordige, luie schrijver blijkt die zijn feiten niet kent. Zoals daar zijn. Het verhaal van Schaaf is geschreven in de vorm van een dagboek (lekker aanstellerig nachtboek genoemd, omdat de man een slaapprobleem heeft). Daardoor weet je dat het verhaal zich afspeelt in 2003. En dan bestaat Weijts het om te schrijven dat de vuurwerkramp die dag (13 mei, dat weet-ie dan blijktbaar nog net wel) vijf jaar geleden is. Pardon? Het boek is geschreven in 2008, maar zelfs nu ik het lees in 2011 weet ik dat dát niet klopt. Die ramp speelde zich af in millenniumjaar, en was dus in 2003 geen vijf maar drie jaar geleden. En overigens: de ramp was op een zaterdag. Dus viel 13 mei 2003 helemaal niet op een vrijdag, zoals Weijts stelt in dit boek. Niet echt belangrijk, natuurlijk, maar wel erg slordig. Vooral als je merkt dat data sowieso moeilijk te bevatten zijn voor deze schrijver: verderop in het boek volgt na zaterdag 21 november vrijdag 28 november. Kan Weijts niet tellen of weet-ie niet dat een week zeven dagen telt? Met dit soort slordigheden hoef je je er natuurlijk helemaal niet meer over te verbazen dat hij een groep docenten en studenten een studiereis naar de biennale laat maken in november, terwijl die in 2003 eindigde op 2 november (ik ben heus niet iemand die dit soort feitjes allemaal nacheckt, hoor, maar ik ben toevallig zelf in oktober naar die biënnale geweest, omdat later niet mogelijk was). Dat de groep voor gesloten deuren kwam te staan, vermeldt de slordige schrijver die te lui is om z'n feiten te checken uiteraard niet… Inmiddels moge duidelijk zijn dat ik geen enkele reden had om Weijts' kunsthistorische uitweidingen, die dit boek wellicht nog enigszins interessant hadden kunnen maken, serieus te nemen. Ik las ze dus diagonaal, in afwachting van de op de achterflap beloofde plot, die te lang uitbleef. En waarin het lot van de hoofdpersonen ineens navenant kort en impliciet werd beschreven als daarvoor over hun liefdesleven was uitgeweid. Tsja.

Via Cappello 23 – Christiaan Weijts is a post from monalisa leest.

Onderstroom – Arnaldur Indridason is a post from monalisa leest.

Het theater de brief en de waarheid – Harry Mulisch is a post from monalisa leest.

 heeft. Zij het dat hij heel intelligent is en slim gebruik maakt van de mogelijkheden die hij - nu 'het rood' (het leger) in deze tijd geen kansen biedt - via 'het zwart' (de clerus) kan grijpen. Én hij maakt gebruik van zijn uiterlijk en zijn aantrekkelijkheid voor de (gegoede) dames, die in deze maatschappij ook aan de kant staan. Zo durft hij een relatie aan te gaan met de vrouw van de burgemeester, meneer de Rênal, die hem in dienst heeft genomen als goeverneur voor zijn kinderen. Helaas komt deze affaire uit, waardoor Julien weg moet uit zijn geboortedorp Verrières, en terecht komt op een seminarie. Van de periode die hij daar doorbracht begreep ik niet zo veel: hij had geen contact met de medestudenten, verwierf zich wel een plek door zijn verdienste, maar wat er nu zo moeilijk voor hem was, kreeg ik niet duidelijk. Gelukkig is dit deel min of meer een intermezzo naar Julien's volgende carrièrestap: hij komt als schrijver in dienst bij markies De la Mole in Parijs. Ook daar wordt Juliens intelligentie opgemerkt en gewaardeerd, maar toch blijft hij vastzitten in de vast verankerde maatschappelijke positie van 'mindere'. Tot het hem lukt de dochter van de markies voor zich te winnen. Dat gaat niet op rolletjes, en is van Julien uit ook beslist meer ratio dan emotie. Dat blijkt ook aan het eind van het boek, dat uiterst dramatisch is en waarin zich een soort strijd afspeelt tussen de liefde van mevrouw de Rênal en Mathilde de La Mole.
Ik vond dit een leuk boek om te lezen, maar van de klassiekers toch ook weer geen 'must'. Het verhaal is best interessant, maar Рen dat had ik anders verwacht Рhet is er maar ̩̩n. E̩n verhaallijn, met ̩̩n hoofdpersoon, enkele bijrollen, en dat is het dan. Ik had gewoon een complexer verhaal verwacht, en misschien ook wel interessanter gevonden. Nu bezie je de geschiedenis hoofdzakelijk vanuit ̩̩n gezichtspunt, dat van Julien, die probeert los te komen van zijn maatschappelijke positie. Lezenswaardig, dat zeker, maar een of twee andere invalshoeken erbij hadden het verhaal voor mij interessanter gemaakt. Verder speelt de (romantische) liefde een grote rol in het boek, en dat levert niet steeds een verhaal met vaart op. Wat dat betreft is het einde van het verhaal gelukkig het beste: de liefde tussen Julien en mevrouw de R̻nal blijkt sterker en belangrijker dan die tussen Julien en Mathilde, die eigenlijk steeds nogal kunstmatig is overgekomen. Een beetje jammer, dus, dat een happy end er niet in zit, maar dat maakt het einde van het boek wel des te aangrijpender. En dat is toch wel fijn, een boek met een mooie finale

Het rood en het zwart – Stendhal is a post from monalisa leest.