Wat een heerlijke schrijver is Indridason toch. Ook dit boek (248 p.; vertaling Adriaan Faber) is goed geschreven en las weer als een trein, dus ik genoot ervan, zelfs ondanks dat ik de plot niet erg sterk vond: mijn kennis over deze materie is gelukkig alleen maar gebaseerd op boeken, dus misschien klopt er niets van, maar ik heb er nog nooit van gehoord dat iemand een ander de hals door kan snijden en dan kan verdwijnen zonder enige (voet)sporen achter te laten. En dat bewijst dan weer gelijk de kwaliteit van Indridason, want hoewel het verhaal op dit punt niet overtuigde was het onverminderd spannend en las ik het met veel plezier uit. Aardig aan dit verhaal vond ik ook dat de zwaarmoedige Erlendur er niet aan te pas komt: die is met vakantie, dus zijn vrouwelijke collega Elinborg moet de zaak oplossen. En dat doet ze prima, vooral met behulp van haar goede neus. Leuk, prima speurwerk, dus van mij mag Erlendur best nog even wegblijven

Dit boekje (256 p.) van Graham Greene is vooral anders dan het andere werk dat ik van hem gelezen heb omdat het zo luchtig en humoristisch is – in zoverre lijkt het meer op sommige van zijn korte verhalen. Maar ik geloof dat ik zijn korte verhalen beter vind. Het lukte Greene in dit boekje niet om mijn aandacht er goed bij te houden, zodat het verhaal over Henry Pulling, een gepensioeneerde bankmanager van middelbare leeftijd die op de begrafenis van zijn moeder zijn tante ontmoet en met haar op reis gaat, geen eenheid werd. Het kan dus goed zijn dat ik af en toe een belangrijk draadje van de verhaallijn heb gemist. Gelukkig kreeg ik de grote lijn wel te pakken, zodat langzamerhand duidelijk werd wat vroeger de verhoudingen waren tussen Henry's vader, zijn inmiddels dus overleden moeder en zijn tante. Wat ik wel aardig vond is dat dat (bijna) nergens met zoveel woorden wordt uitgesproken, terwijl je het als lezer wel aanvoelt. Minder aardig vond ik dat Henry aan het eind van het boek besluit bij zijn tante te blijven en haar levenswijze, die geheel verschilt van zijn voorheen keurige bankiersbestaan, over te nemen. Dat vond ik hoe dan ook niet overtuigend. In ieder geval heb ik deze karakterontwikkeling van Henry niet kunnen volgen en meebeleven, waardoor ik het einde van het boek zwak vond. En de volgende keer waarschijnlijk liever weer een 'serieuze' Greene lees

Een enkel citaat waaruit spreekt hoe Henry aan het begin van het boek in elkaar steekt:
"I too would start at Volume I and continue to the end, and by the time that last volume was finished it would be time to begin again. Too many books by too many authors can be confusing, like too many shirts and suits. I like to change my clothes as little as possible. I suppose some people would say the same of my ideas, bu the bank had taught me to be wary of whims. Whims so often end in bankruptcy." (p. 43).

Ik dacht eigenlijk dat Paretsky gestopt was met de V.I. serie, tot ik dit boek (395 p.) ergens in een etalage zag liggen. Het is dus een tijdje geleden dat ik mijn laatste Warshawski las, maar ik zat er razendsnel weer in. Altijd een familielid in de problemen, altijd de goede buur Contreras, de honden, het hardlopen, en de voortdurende staat van uitputting waarin de detective verkeert. In dit verhaal niet ten onrechte, trouwens: ze loopt ernstige brandwonden op, wat uiteraard behoorlijk afdoet aan haar fitheid. Verder weer een verhaal over zeer ernstige zaken: discriminatie van zwarten in de jaren '60, en marteling door de politie van Chicago in dezelfde tijd, zelfs doorlopend tot de jaren negentig. Mag je dat zomaar stellen in een detectiveroman, of kan dat alleen maar omdat het in zoverre waargebeurd is? Dat vertelt Paretsky helaas niet, en ik heb het ook (nog) niet opgezocht op internet. Maar dat doet er niet aan af dat ik ook deze V.I. weer met plezier heb gelezen. Toch eens uitzoeken of ik tussen dit boek en het laatste dat ik las geen delen heb gemist…

Dit boek 263 p., vertaling Irene Ypenburg) las is als deelnemer van een boekring omdat ik af en toe wel houd van een chicklit. Het gaat over een oppervlakkig levende vrouwelijke televisiepersoonlijkheid die plotsklaps overlijdt en dan reïncarneert als mier. Door goede dingen te doen kan ze karma voldoende karme verdienen om en een volgend leven als hogere soort terug te komen. Helaas voldeed het boek ondanks dit bijzondere gegeven niet helemaal aan mijn verwachtingen, al vond ik het absoluut een pre dat het einde het sterkste was. Dit schreef ik er verder over bij bookcrossing:

Hm, sommige chicklits vind ik wel leuk, maar deze hoort daar toch niet echt bij. Ik heb het boek uitgelezen omdat het gegeven (reïncarnatie) zo origineel is in een boek als dit, maar ik vond het jammer dat het boek verder wel érg aan de oppervlakte blijft. Het leven en de zorgen van de hoofdpersoon konden me daardoor totaal niet boeien. Casanova vond ik daardoor nog de interessantste persoon, maar zijn rol in het boek is niet echt groot (al lijkt het me heerlijk als je kat je kan verstaan )
Voor als er na mij nog een lezer komt die wat moeite heeft met doorlezen, wil ik nog wel even kwijt dat het einde van het boek volgens mij beslist het beste deel is, zodat ik nadat ik het boek uit had toch best tevreden was dat ik door had gezet

Een leuk boekje (259 p.) om het jaar mee te beginnen. Het speelt zich af in Nieuw Zeeland, waar inspecteur Alleyn's naam hem vooruit is gesneld, zodat de plaatselijke politie blij is als hij de moord die is gepleegd in een theatergezelschap dat Alleyn in de trein heeft ontmoet, wil helpen oplossen. Intrigerende ontknoping; helaas bleek een figuur die mij niet geheel onsympathiek voorkwam de dader, maar dat bleek uiteindelijk natuurlijk helemaal te kloppen

Dit boekje (228 p.) kwam iets langzamer op gang dan Overture maar het werd uiteindelijk toch ook een lekker weglezende, intrigerende detective.

Ja, en dit is dus wel iets dat ik errug leuk vind: een ouderwetse who-dunnit (308 p.) zonder vreselijk bloederige sc̬nes en zonder extreme wreedheid, maar met een gecompliceerde moord en een detective die 'het al weet' terwijl je als lezer nog in het duister tast. Hoewel dat laatste wel meeviel: ik had al vrij snel een idee wie de moordenaar zou zijn en bleek dat 'goed' te hebben (dat lukte me vroeger nooit; zou ik op dit punt nu wijzer zijn geworden???). Maar toch bleef het boek spannend, want de zekerheid komt pas als Рkenmerkend van zo'n oude detective Рaan het eind van het boek alle verdachten bij elkaar worden geroepen en de detective (Marsh's hoofdpersoon inspecteur Alleyn) uiteenzet wat er volgens hem is gebeurd. Ik kreeg dit boekje samen met nog een stapel van een collega voor bookcrossing, en omdat ik vroeger graag Ngaio Marsh las, leek het me goed er eentje van te proberen. Anders dan de boeketstory van Tess Gerritsen viel me dat niet tegen maar mee, dus misschien lees ik de andere boekjes ook nog wel voordat ik ze weer op reis stuur

Een mooi boekje (vertaling Anneke Goddijn) met een bijzondere vorm: het bestaat uit briefkaarten en brieven die de tekenaars Griffin en Sabine elkaar van de twee verschillende kanten van de aardbol schrijven. Helaas is daarmee het positiefste over dit boekje gezegd, want dat dit verhaal deels een romance, deels een mysterie en deels een compleet kunstwerk is, maakt het wat mij betreft niet waar. Het mooie uiterlijk en de originele opzet vind ik onvoldoende om de magere inhoud te compenseren. Een boek neem ik nu eenmaal ter hand om te lezen

Alweer een goed boek (176 p.) van Tim Krabbé, zeg! Deze schrijver stijgt steeds meer in mijn achting
In het boek wordt middels flash backs verhaald over het leven van Egon Wagter en een tweetal mensen die een belangrijke rol in zijn leven hebben gespeeld. Een van die mensen is Alex de Graaf, die Egon als jongen tijdens een jeugdkamp in de Ardennen heeft leren kennen. Egon en Alex zijn te verschillend om blijvend vrienden te worden, maar ze komen elkaar wel op cruciale momenten tegen. Zo komt het dat Egon zich in het begin van het boek in Ranatak bevindt, waar hij drugs smokkelt als klus voor Alex. Hoe Egon, een keurige geoloog, ertoe is gekomen dit te doen, wordt duidelijk in de hoofdstukken waarin we teruggaan in de tijd. Daarbij wordt ook duidelijk wat er gebeurd is tijdens het zomerkamp waar Egon en Alex elkaar hebben leren kennen, waarom zijn eerste verliefdheid, hoewel wederkerig, op niets uitloopt en wat de rol van de grot is in het leven Egon en van het meisje waarop hij verliefd was. En de draadjes komen aan het eind van het boek op aangrijpende wijze bij elkaar. Een sterk en mooi boek.

Ik begon met enig voorbehoud in dit boek omdat jeugdherinneringen nu niet bepaald een onderwerp zijn dat gelijk mijn interesse wekt, maar wat een mooi boek (198 p.) is dit over hoe Verhulst opgroeide bij zijn grootmoeder en zijn zatlappen van vader en ooms. Verhulst schrijft prachtig en overtrekt de gebeurtenissen (dat hoop ik tenminste) zo, dat ze tegelijkertijd hilarisch en in-triest zijn. Bijzonder knap, en het levert zulke mooie verhalen op dat ze eigenlijk niet na te vertellen zijn in het kader van een verslag. Jammer? Nee hoor, je zult dit boek gewoon echt zelf moeten lezen!