In dit boek (vertaling L.C. van der Sluijs) ben ik een tijd geleden begonnen. Het las best aardig weg, totdat ik me afvroeg waarom ik het eigenlijk las. Ben ik wel geïnteresseerd in het leven van Lotte Lenya, ex van Kurt Weil en vertolkster van de liederen van Brecht en Weil? Nee, dus. Ik heb het boek een tijdje (130 p.) weggelegd en geen enkele neiging gehad het weer op te pakken. Tijd, dus, om het beschikbaar te stellen voor bookcrossing

In dit boek (vertaling L.C. van der Sluijs) ben ik een tijd geleden begonnen. Het las best aardig weg, totdat ik me afvroeg waarom ik het eigenlijk las. Ben ik wel geïnteresseerd in het leven van Lotte Lenya, ex van Kurt Weil en vertolkster van de liederen van Brecht en Weil? Nee, dus. Ik heb het boek (na 130 bladzijden) een tijdje weggelegd en geen enkele neiging gehad het weer op te pakken. Tijd, dus, om het beschikbaar te stellen voor bookcrossing

En wat een verademing is het dan om na de slordige, oppervlakkige, platte Weijts het proza van Verhulst te lezen. Een taalvirtuoos die je laat genieten van bijna elke zin die hij opschrijft, zelfs als het verhaal – zoals in dit boek (179 p.) je niet voortdurend bij je lurven pakt. In dat opzicht is dit boek heel anders dan de twee die ik tot nu toe de beste vind van Verhulst: De helaasheid der dingen en De laatste liefde van mijn moeder. In die boeken – die waarschijnlijk heel dicht bij Verhulst' eigen ervaringen staan – weet de schrijver heel levensechte personen op te voeren, met levensechte pijn die draaglijk is door de humor die bij Verhulst nooit ver weg is. De humor ontbreekt ook niet in de godverdomse dagen, maar wel mist dit boek een aansprekend personage. Want dit boek

Meer lezen

Aan dit boek (315 p.) begon ik nogal tegen heug en meug: het debuut van Weijts heb ik vrij snel weggelegd, dus ik was aan deze tweede roman nooit begonnen als hij niet was gekozen als het eerstvolgende te bespreken boek van mijn leesclub. Nou, die kunnen kiezen wat ze willen, maar aan de volgende Weijts ga ik toch echt niet lezen.
Dit boek begon, net als het debuut van Weijts, met plattigheid en stereotypen (oude mensen zijn saai, vrouwen alleen gaan met een dildo op reis, de hoofdpersoon is geen toerist maar een reiziger, enz.). Als de plattigheid net zo erg was geweest als in Weijts' debuut had ik het boek weggelegd, maar toen ik wat verder

Meer lezen

Eindelijk, eindelijk, heb ik deze Franse klassieker (585 p.) gelezen. Ik begon met het lezen van het nawoord van vertaler Hans van Pinxteren, wat er beslist toe heeft bijgedragen dat ik het boek beter kon begrijpen en waarderen (zo had ik hierdoor meer begrip voor, dan ergernis over, de losse stijl van het boek, die soms leidt tot enigsins hap snap vertellen en zinnen die geen vervolg krijgen; volgens van Pinxteren heeft Stendhal zo een informele, bijna spreekstijl willen hanteren). Ook de voetnoten waren erg zinvol, want van de tijd waarin het verhaal zich afspeelt (tijdens de Restauratie na de Napoleontische tijd, en aan de vooravond van de revolutie van 1830) heb ik niet heel veel kennis. Maar door de voetnoten wat het verhaal toch heel goed te plaatsen en te begrijpen.
Dan het boek zelf. Een interessant verhaal over de uit de lagere burgerij afkomstige Julien die probeert carrière te maken in de maatschappij die in deze periode zeer sterk in klassen is verdeeld. En waarin hij dus eigenlijk geen kans

Meer lezen

Dit boek (278 p.) heb ik al een tijdje uit, en ik heb er eigenlijk nogal tegenaan gehikt om er iets over te schrijven, want het is lastig om er verslag van te doen. Het is sowieso een heel bijzonder boek, maar dat volgt natuurlijk bijna vanzelf uit het gegeven. Het boek is geïnspireerd op gebeurenis die zich enkele jaren geleden in Duitsland heeft afgespeeld: een man vermoordde een anderen man – die zich daartoe zelf had gemeld – en at hem vervolgens op. Petry heeft niet geprobeerd deze gebeurtenis te verklaren, maar heeft het gegeven als uitgangspunt genomen en daarbij zelf een verhaal verzonnen. Omdat Philip Freriks tijdens de uitreiking van de Libris Literatuurprijs (die Petry heeft gewonnen) zei dat in dit boek op een knappe manier begrijpelijk werd gemaakt hoe de hoofdpersonen tot hun extreme

Meer lezen

Ik kocht dit boek (304 p., vertaling Arjaan van Nimwegen) omdat ik zo onder de indruk was van De witte tijger van Aravind Adiga, maar vergeleken bij dat boek is dit boek, een verhalenbundel, beslist het mindere. Tijdens het lezen dacht ik dat het misschien een soort vingeroefening was geweest voor De witte tijger, en dat zal wel kloppen want volgens wikipedia schreef Adiga deze verhalen voor De witte tijger, hoewel dat boek eerder uitkwam. De verhalen zijn op zich interessant omdat het een beeld schetsen van het leven in de (fictieve) Zuid-Indiase stad Kittur "tussen de aanslagen", dat wil zeggen

Meer lezen

Hm, jammer, maar dit is beslist het minste boek (261) van 't Hart dat ik recent heb gelezen. Ik heb 't Hart enige tijd geleden herontdenkt en was tot nu toe behoorlijk enthousiast over wat ik van hem las, maar dit boek deelt niet in dat enthousiasme. Het verhaal heeft niet veel om het lijf. Lotte Weede, een beeldschone fotografe van indische afkomst, bezoekt het dorpje waar de ik-figuur woont om een fotoboek te maken van de bewoners. Als dat is gebeurd, blijken veel van de gefotograafde personen te overlijden. Toeval (er staan veel ouderen in het boek)? Of toch niet (een aantal jongere personen vindt op een noodlottige manier de dood)? Best een aardig gegeven, natuurlijk, maar de manier waarop 't Hart zijn

Meer lezen

Het begin van dit boek (334 p.) sprak me niet aan, ik vond het te macho, te 'kijk nu eens hoe grappig ik vertel over hoe slecht het met me gaat', te oppervlakkig. Omdat de boekgrrls er nogal enthousiast over leken, heb ik toch doorgelezen, en daar ben ik blij om want uiteindelijk werd dit beslist een beter dan gemiddeld goed boek. Het is goed geschreven en werkelijk uitstekend in elkaar gezet, 'gecomponeerd'. En hoewel ik dat laatste niet per se het belangrijkste aspect van een boek vind, is het wel een groot pluspunt als het de schrijver goed lukt van zijn boek een geheel te maken waarbij aan het eind alle (nou ja, vele) puzzelstukjes in elkaar blijken te passen.
Het verhaal gaat over en wordt verteld door Maxwell Sim, die een half jaar geleden door zijn vrouw Caroline is verlaten, met medeneming van hun twaalfjarige dochter Lucy. Maxwell is daardoor in een depressie geraakt en je weet van het begin af aan dat dat nog wel erger zal worden, omdat het boek opent met een krantenberichtje waarin staat dat hij ergens in Schotland door de politie is aangetroffen: in de sneeuw, in een auto, naakt, en met twee lege whiskyflessen en meer dan 400 tandenborstels bij zich. Langzaam wordt in het boek ontrafeld hoe dat zo gekomen is (zo blijkt Maxwell de tandenborstels bij zich

Meer lezen

Dit boekje (117 p.) las ik ooit op de middelbare school, en omdat ik het toen erg goed vond leek het me de moeite waard om het nog eens over te lezen. Gelukkig bleek daarbij dat het verhaal de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds mooi en lezenswaardig is. De stijl van Ruyslinck deed me een beetje denken aan die van Verhulst (maar als er van enige beïnvloeding sprake is, gaat die andersom, natuurlijk), alleen iets minder grof in de mond. Maar de overeenkomst kan ook gewoon komen omdat Ruyslinck en Verhulst allebei Vlaams zijn, ik ben er niet zeker van of het méér is dan dat.
Ik moet zeggen dat ik vooral benieuwd was hoe de aparte titel van dit boek zou moeten verklaard, maar daar

Meer lezen