Dit boek (322 p., vertaling Monique Eggermont en Kitty Pouwels) was in aanvang bijna een verademing van diepgang na Het spel van de engel van Carlos Ruiz Zafón. Een interessant en aangrijpend gegeven (het afvoeren van Parijse Joden door de Franse politie in juli 1942, verteld door het meisje Sarah dat dat meemaakte) en een mooi gekozen perspectief (een al jaren in Frankrijk woonachtige Amerikaanse journaliste die een reportage moet maken over het 'jubileum' van die gebeurtenis en wier verhalen die van Sarah afwisselen). Genoeg stof en een goede opzet om tot een indrukwekkend boek te komen, dus.
En indrukwekkend vond ik het ook, tot ongeveer halverwege. Daar begint het verhaal teveel op toeval te drijven, raakt te journaliste teveel op een missie en worden haar privéproblemen op een in hoge mate onwaarschijnlijke manier voor het voetlicht gebracht. Want wie verzint nu dat een vrouw van ver boven de veertig, die meerdere miskramen heeft gehad, ineens een zonnige zwangerschap tegemoet kan gaan? En wie verzint nu dat ze een abortus kan krijgen zonder op enig moment na te denken over wat ze zelf eigenlijk wil? (Maar misschien is de wetgeving op dit punt in Frankrijk een stuk soepeler dan in Nederland, dat weet ik niet. Blijft staan dat blijkbaar niemand in de medische wereld een serieus gesprek over dit onderwerp heeft gevoerd met de vrouw). En wat bezielt deze vrouw dat ze denkt dat het niet meer goed kan komen met de wereld als niet iedereen op de hoogte is van wat er in 1942 in Parijs is gebeurd? Nou ja. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Jammer, want door dit soort onwaarschijnlijkheden werd het voor mij ook steeds moeilijker te verteren dat het meisje Sarah haar broertje heeft opgesloten in plaats van gewoon de deur dicht te doen (terwijl letterlijk in het boek staat dat je niet kunt zien dat er een deur is) en dat ze als volwassene haar schepen zodanig achter zich verbrandt dat niemand iets weet van haar verleden. Door het overtrokken verhaal van de journaliste werd het verhaal van Sarah met terugwerkende kracht voor mij dus ook een beetje soapachtig. Heel jammer, want, zoals gezegd, in beginsel gaat het om een indrukwekkend verhaal dat beslist de moeite waard is om verteld te worden. Maar dan toch liever met iets minder niet ter zake doende romantische dramatiek.